156.

به خیال خودم آش پخته بودم

مزه نکرده بودمش. نه موقع پخت نه وقت گذاشتن توی یخچال

فردایش که هردومان بردیم سر کار و خوردیمش او مسیج داد و تشکر کرد که خیلی خوشمزه بوده

خودم حتی نتوانستم بخورمش

دلم برای مظلومیتش سوخت. برای اینهمه مهربانی ش که دلم را نشکست بگوبید آشی که پختی قابل خوردن نبود

چقدر میتواند مهربان باشد؟

.

یک وقتهایی فکرم به شدت درگیر است و این جور مواقع دیگر غذاهایم قابل خوردن نیستند

خودم هم میفهمم که دارم مواد اولیه را حروم میکنم فقط

اما دست خودم نیست

پخت و پز آرامم میکند

.

با ناخن های بلند دست و پایم، با پوست بدون کبودی م، با خوابیدن بدون بدن دردم باید خداحافظی کنم!

بالاخره این یکی قورباغه را هم قورت دادم

.

یک اپلیکیشن است که هر جایی میروی حضورت را ثبت میکنی و نظرت را هم میتوانی بنویسی (اصطلاحا check in)

دیروز عصر که حال روحی م بی دلیل خوب نبود میدان نزدیک محل کارم چک این کردم و نوشتم عصر های بی حوصلگی

به محض ثبت موقعیت مکانی م مژده مسیج داد که اگر حالت خوب نیست بیا پیش من. فلان کافه هستم

از اینهمه سرعت عملش و اینکه اینطور هوایم را دارد بغضم گرفت

به خودم نهیب زدم : خره! رفیق داری عین شیر حواسش بهت هست. دیگه چه مرگته؟!

این را گفتم و حالم خوب شد و رفتم خانه مان!

.

.

.